Le Main du Fatima

Het is zeven uur 's ochtends en het zweet druppelt van mijn hoofd. Langzaam stroomt het zweet ook over de rest van mijn hele lichaam. Ik kan me niet heugen dat ik het ooit zo warm heb gehad, zeker niet zo vroeg in de ochtend. Naast mij probeert Anja met een speciale waaier haar hoofd iets af te koelen, maar ook bij haar zie ik kleine zweetdruppels samenklonteren tot druppels die te groot worden om de zwaartekracht te kunnen trotseren. Als de bus even later stopt ga ik op zoek naar een ontbijt, want we zijn voor de zoveelste keer zonder ontbijt en zonder water op pad gegaan. Buiten de bus is het niet veel koeler en alle kraampjes langs de kant van de weg lijken nog dicht te zijn. Ik slenter wat heen en weer, wordt toch af en toe nageroepen door verkopers die langzaam wakker worden en probeer een ontbijt bij elkaar te scharrelen. Als ik even later door de buschauffeur wordt opgeroepen om weer in te stappen, bestaat ons ontbijt slechts uit droge crackers en een stroperige frisdrank waar je dorst alleen maar erger van wordt. In de bus zie ik dat er een blanke jongen is ingestapt. De afgelopen weken in Ghana en Burkina Faso zijn we nooit een andere blanke tegengekomen in de bus. Ook hier in Mali lijken blanken alleen maar met grote-4x4-dieselzuipende-privé-voertuigen te reizen.
Omdat ik benieuwd ben wie onze ‘mede-blanke’ is, spreek ik hem direct aan. Jared blijkt een Amerikaanse Peace Corps vrijwilliger te zijn die al een jaar in Mali woont en de lokale taal spreekt. Hij vertelt ons dat Anja en ik het gespreksonderwerp zijn van een paar jonge Tuareg mannen. Al snel nodigt hij ons uit om in Gao in het huis van de Peace Corps vrijwilligers te slapen. Met Anja bespreek ik het voorstel van Jared. We willen ons niet opdringen aan iemand die we nog nooit gezien hebben, maar zijn voorstel is wel erg aanlokkelijk. In Gao zijn we gelijk van een hoop opdringerige mannen verlost als hen duidelijk wordt dat we geen hotel, kamelentocht door de woestijn of een bezoek aan een Tuaregkamp zoeken. Met Jared aan onze zijde lopen we rustig over de brede zandwegen van Gao als het me ineens opvalt dat hij een broek van Prana aanheeft. Een paar uur later is het plan geboren om een aantal dagen samen te gaan klimmen op en rondom le Main du Fatima, de meest bijzondere rotsformatie van West Afrika.

De eerste dag spelen we 's middags de shade game op de grote blokken die ooit van een van de vingers afgebroken zijn. Rondom de Main liggen blokken in alle soorten en maten. Op een paar grote blokken zijn zelfs routes behaakt en in gele letters zijn de naam en de waardering op de rots geschilderd. Wij starten op het grootste en markantste blok. Ondanks dat dit blok al een aantal uur in de schaduw ligt is het eigenlijk nog te warm om op te klimmen. Ik verbrand bijna mijn vingers bij de eerste aanraking met de rots en na één route voelen mijn vingertoppen aan alsof ik een week onafgebroken geboulderd heb in Fontainebleau.

Na een paar routes komen we tot de conclusie dat het reizen van de afgelopen weken erg veel energie gekost heeft. De vele indrukken, de warmte en een flink verstoorde stoelgang hebben mijn energiebronnen uitgeput. Ik klim geen deuk in een pakje boter en ik ben dan ook blij als we later op de dag verhuizen naar een ander blok. We hebben ondertussen bezoek gekregen van een aantal lokale mannen. Ze houden ons scherp in de gaten en van Jared begrijpen we dat sommigen van hen nog wel eens een poging willen wagen. Nu lijken ze er allemaal geen zin in te hebben. Ze luisteren muziek op hun walkman en bekijken alle spullen die we mee hebben. Ondanks dat hier regelmatig klimmers komen, lijkt het alsof deze mensen zich elke keer weer verbazen over die rare blanken die zonodig boven op een stuk rots willen staan. Klimschoenen, touwen, gordel, pof; alle spullen die wij bij ons hebben zeggen de gemiddelde Afrikaan niets. We waren die ochtend zelfs al uitgelachen door een paar jochies die het onzinnig vonden dat we überhaupt klimschoenen aan hadden. Eerder zag ik op een markt in Bolgatanga (Noord Ghana) een paar klimschoenen tussen de nette leren schoenen liggen. Ik denk dat de verkoper geen idee had wat voor type schoen hij verkocht en ik heb ook geen poging ondernomen om het hem uit te leggen. De vraag waarom je klimt – een vraag die regelmatig aan klimmers gesteld wordt of die klimmers zichzelf wel eens stellen – is voor mij door deze trip in een ander daglicht komen te staan. Sporten is in Afrika een luxe en klimmen is de kaviaar en champagne ineen.

Informatie
De Main du Fatima ligt aan de weg van Mopti naar Gao, vijftien kilometer ten westen van Hombori. Deze bijzondere rotsformatie in de vorm van een hand is vernoemd naar de favoriete dochter (Fatima Zahra) van de profeet Mohammed. In Moslimlanden vind je verschillende afbeeldingen, amuletten en hangertjes van de hand van Fatima, deze worden Hamsa genoemd. Een Hamsa moet jou of bijvoorbeeld je huis beschermen tegen het ‘boze oog’. Of aan deze rotsformatie ook religieuze eigenschappen toegekend worden is niet bekend. Op de cover van de nieuwste uitgave van The Lonely Planet van West Afrika staat een foto van de Main.

Verdeeld over de Main zelf en de verschillende torens in de omgeving hiervan zijn er ondertussen ruim honderd routes geopend. Op de vingers van de Main vind je de meeste routes. Deze routes zijn voornamelijk behaakt door de Spanjaard Salvador Campillos of onder zijn toeziend oog. Salvador streek ruim twintig jaar geleden naar in Mail en ontdekte de klimpotentie van deze omgeving. Gedurende het jaar woont hij samen met zijn Malinese vrouw een aantal maanden in Mali en een aantal maanden in Spanje. Salvador is ook de eigenaar van het kampement aan de zuidzijde van de Main, de beste plek om te verblijven. Op alle vingers is het mogelijk om naar de top te klimmen. De kleinste vinger kan middels één touwlengte beklommen worden, terwijl op de Kaga Tondo de langste routes zo’n 600 meter lang zijn (20 touwlengtes). Veel routes zijn volledig behaakt, maar het kan geen kwaad om een goede set nutjes en friends mee te nemen naar het kampement. Er zijn, buiten de behaakte routes, ook routes die onbehaakt zijn. Er zijn ook nog ontelbare lijnen die onbehaakt en onbeklommen zijn!

Het klimseizoen in Mali loopt van midden december tot eind januari. In deze periode van het jaar is het zeker niet koud, maar koeler wordt het niet. De temperaturen overdag liggen gemiddeld rond de 25 graden. Tijdens deze maanden valt er relatief weinig neerslag en de zonnekracht is relatief zwak. Anders dan toen wij er waren, medio september, is het tijdens het klimseizoen goed mogelijk om in de zon te klimmen.

Op internet is slechts beperkte informatie te vinden over de verschillende routes en rotstorens. Het ontbreekt aan een goede topo of webportal om de verschillende informatiebronnen bij elkaar te brengen. Hieronder vind je een aantal sites met wat bruikbare informatie. In het kampement zijn kopieën van verschillende informatiebronnen en routetekeningen. De verschillende bronnen kunnen elkaar tegenspreken, maar zonder een avontuurlijke instelling kom je niet ver in Mali. Jared en Kevin, zijn in Mali wonende Amerikaanse klimvriend, waren van plan om een topo te schrijven, maar of deze ooit het daglicht gaat zien is onduidelijk.

Reis
Er zijn globaal twee opties voor het bereiken van Hombori met het openbaar vervoer. Vanuit Bamako, de hoofdstad van Mali, kan de busreis twintig uur duren. Neem een bus die vanuit Bamako naar Gao rijdt en vraag aan de chauffeur om in Hombori, of al eerder bij de Main te stoppen. Een buskaartje zal tussen 10.000 en 15.000 CFA kosten, ongeveer € 20,-. Vanuit Gao duurt de busreis slechts twee uur, maar het vliegverkeer naar Gao airport is beperkt. Het huren van een auto is ook mogelijk. Je kunt ook vanaf Nederland naar Mali te rijden; het schijnt je slechts vier dagen te kosten en het levert gegarandeerd veel avonturen op!

Verblijf
Buiten het kampement onder aan de Main, vind je in Hombori nog een aantal verblijfmogelijkheden: Campement Hotel en Auberge le Tondanko. De eigenaar van deze laatste, Dourcy genaamd, kan je voorzien van informatie en (dure) klimspullen. Je betaalt een paar euro voor een overnachting met ontbijt en een paar extra euro voor een maaltijd. De maaltijden zijn simpel en voedzaam en worden op verzoek bereid. Westerse geneugten als Coca Cola zijn hier, net als in de rest van de wereld, goed verkrijgbaar. Ondanks dat er volgens de lokale bevolking geen malariamuggen rondvliegen, kan het geen kwaad om een (geïmpregneerde) klamboe mee te nemen.

Materiaal
Zorg voor een dubbel- of tweelingtouw van minimaal vijftig meter en neem een goede set nutjes en friends mee.

Informatie
http://www.expe.com/montagne/afrique/mali/hombori/index.htm 2
http://www.alpinisme.com/FR/topo-montagne/mali/index.php?fic=topo
http://www.belclimb.net/article-details.asp?artID=360&sid=6

Mali, the Bradt travel guide, Ross Velton, ISBN 187416207777

Tekst en fotografie Mark van der Meijden